Ik heb ingewikkelde gevoelens over smaken in beperkte oplage. Schaarste werkt. Het zorgt ervoor dat ik iets meer wil. Vraag en aanbod. Een klassieke economische truc die op mijn smaakpapillen speelde.
Er zit ook een logica in. Seizoensgebonden eten. Pepermunt met Kerstmis. S’mores in juli. Wij blijven op de trend. In het seizoen. Precies waar we moeten zijn.
Maar dan val ik hard. Voor één specifieke pint. Plots voelt de kalender als een gevangenis. Wie maakt zich druk over de seizoenen als ik in november trek in perziken? Pompoenkruiden in juni zijn geldig. Ik verzamel. Altijd doen. Nu ben ik weer schapruimte aan het opruimen. Blue Bell kwam terug met Southern Blackberry Cobbler en mijn vastberadenheid is verdwenen.
Wat zit er eigenlijk in
Dit is niet zomaar bessenijs. Het is gestructureerd als het echte dessert. Basis van bramen. Zeker. Maar het bevat echte stukken taartkorst. Schilferige stukjes opgehangen in de karn. Dat is de winnende zet. Iedereen die ooit schoenmaker heeft gegeten, weet dat de korst het belangrijkste evenement is. De vrucht is slechts een hulpje.
Dan is er de werveling. Er rimpelt een bramensaus doorheen. Textuur en scherpte in één hap. Het klinkt onmogelijk om niet goed te zijn.
Het internet verliest zijn verstand
Ik heb er nog geen één gescoord. Geduld is momenteel niet mijn sterkste kant. Het commentaargedeelte op hun aankondigingspost vertelt echter een ander verhaal. Fans zijn luid.
“De Blackberry Cobbler is mijn favoriet. Het feit dat hij gemaakt is als een echte Texas-cobber met taartbodem maakt hem af.”
Dat taartkorstdetail weer. Mensen snappen het.
Anderen gaan tot het uiterste. Eén fan liet een vriend een pint van buiten de staat sturen omdat de lokale schappen droog waren. Wanhoop. Is dat te sterk? Misschien. Maar mensen hebben er echt een hekel aan om op de zomer te wachten als hun favoriete koude lekkernijen er niet zijn. ‘Hemels’, schreef een ander. Korte woorden. Grote emotie.
De jaarlijkse hypemachine
Deze smaak duikt al jaren elke zomer op. Tientallen jaren, bijna. Toch neemt de hype nooit af. De verwachting wordt elk jaar in juni opnieuw ingesteld. Misschien is het nostalgie. Misschien is het de hitte van de zomer die om iets zoets en kouds vraagt.
Je kunt klagen over kunstmatige schaarste. Ik doe. Het is een terecht punt. Marketing is afhankelijk van FOMO. Angst om iets te missen. Echte gevoelens, echte reacties.
Nog steeds. Wanneer het in uw winkel op de hoek verschijnt…
Loop jij voorbij?
Waarschijnlijk niet. Het ijsgangpad wacht. En zodra het weg is. Het is weer elf maanden weg.
