Ik woon in New York. De straten waren de laatste tijd blauw en oranje. De Knicks waren terug.
De meeste mensen zagen fanspirit. Ik zag tieners met hun ogen rollen. Voor generatie Z? Het was geen fandom. Het was larpen.
Je kent de oude term. Live-action rollenspel. Nerds met zwaarden die zich voordoen als elfen. Dat stierf. Het acroniem bleef bestaan, maar de betekenis veranderde.
Nu? Het is voor mensen die hun identiteit vervalsen. Meestal online. Altijd voor de show.
Neem de hierboven genoemde Knicks-fans. Kinderen beweerden dat-hards te zijn. Toen vroeg iemand of ze wisten dat “Knicks” van Knickerbocker kwam. Dat deden ze niet. Onmiddellijke blootstelling. Ze waren geen fans. Ze voerden fandom uit.
Clive, 17 en lid van de SheKnows Teen Council, snapt het. Hij stelt het eenvoudig.
“Het is net alsof je via sociale media een personage aanbrengt. Je wilt oud geld zijn, dus je maakt foto’s op jachten die je niet bezit. In de Hamptons ben je nog nooit geweest.”
Hij is zeventien. Hij weet het.
Sociale media maken dit gemakkelijk. Het is slechts een filter verwijderd van iemand anders zijn. Je kunt een leven cureren. Je kunt een leugen volhouden. Clive merkt op dat het ook niet alleen online is. Je kunt je op een bepaalde manier kleden. Spreek op een bepaalde toon. Handel de rol.
Waarom moeite doen?
Aura.
Dat is de munteenheid. Peer-validatie. Het springt op elke kar, alleen maar om te lijken alsof je erbij hoort. Als iedereen X leuk vindt? Jij houdt ook van X. Moeilijker. Luider. Nep.
Zij beheren het raster. Ze creëren de persoonlijkheid. Het zijn allemaal prestaties.
Dus als je iemand obsessief een passie ziet uitvoeren die hij niet heeft, pauzeer dan even. Vraag jezelf af of het echt is.
Of wacht gewoon tot ze een fundamenteel feit over het hoofd zien.
Het zal snel gebeuren.
