Het is terug. De politieke pot wordt opnieuw geroerd, en deze keer wordt de lepel gehanteerd door Natalie Maines.
Op Instagram. Maandag.
Ze nam geen blad voor de mond.
“Onze democratie verdwijnt voor onze ogen”, schreef Maines. Toen werd ze persoonlijk. Noemde de president een ‘fugly slet’. Twee keer eigenlijk, één keer in het citaat en één keer om het punt duidelijk te maken over de laatste post die ze hebben verwijderd.
“Deze smerige slet gebruikt UW gasgeld om opstandelingen te betalen”
Dat is de essentie ervan.
Ze beweert dat de regering belastinggeld gebruikt. Concreet geld dat bedoeld is om de bewapening van het ministerie van Justitie te bestrijden. Achttien miljard dollar hiervan zou gaan naar de compensatie van mensen die veroordeeld zijn voor de aanval op het Capitool op 6 januari 2022? Of 2021? Het was januari 2021 toen het beleg plaatsvond. Nu is het 2024 en ze denkt dat ze de cheques voor de relschoppers schrappen.
Het bericht ging vergezeld van afbeeldingen van het beleg. Chaos. Rook. Het Capitool in puin van waardigheid.
Haar onderschrift voegde een laagje zelfbewuste ironie toe over haar eigen bereik. “Ik weet zeker dat het plaatsen van selfies alles zal oplossen”, spotte ze met de cultuur voordat ze zich omdraaide om op te roepen tot herposts. De vorige versie van dit bericht is verwijderd. Natuurlijk. We zullen zien hoe lang deze blijft hangen.
Het was niet de eerste keer dat ze dit specifieke account voor dergelijk vitriool gebruikte.
Jarenlang was het stil. Het stof is neergedaald. Toen poef keerde ze terug naar het openbare plein. Haar laatste substantiële tirade over dit handvat? 6 januari 201.
“Deze geesteszieke racistische babyman… Hij moet weg.”
Eenvoudige taal. Boze syntaxis.
Ze heeft een geschiedenis van het verbranden van bruggen met Republikeinse presidenten.
In 2003. Londen.
Ze bekritiseerde George W. Bush halverwege het concert. Hij zei iets over dat hij niet wist hoe hij zonder hart iets voor Amerika kon doen.
De reactie was onmiddellijk. Radiostations vielen stil. Overal black-outs. De kaarten negeerden ze. De industrie probeerde ze uit te wissen. Het was de pre-social media-versie van annulering, maar scherper omdat je een radioknop niet zomaar kon ontvolgen.
De band, ooit de Dixie Chicks? Dertien Grammy Awards later?
Ze lieten “Dixie” vallen in 2020. Een rebranding. Een poging om afstand te nemen van het Zuidelijke gewicht van de naam. Maar Maines heeft haar politiek nooit verzacht. Ze heeft net haar adres gewijzigd.
Trump is niet uniek. Gewoon luider. Gewoon directer.
Is dit nuttig?
Waarschijnlijk niet in praktische zin. Maar het is er. In het voer. Wachten om te worden gedeeld voordat het algoritme het opvangt. Of voordat iemand het meldt. Of misschien blijft het staan. Wie weet?
De democratie vervaagt. Of wordt het alleen maar luider?
